Jak zagrać prawidłowy forehand?

Poniżej przedstawiamy siedem etapów prawidłowego forehand’u.

1. Chwyt
2. Pozycja
3. Przygotowanie
4. Zamach
5. Uderzenie
6. Kontakt z piłką
7. Kontynuacja

• Chwyt

Pierwszym krokiem do wykonania prawidłowego uderzenia jest chwyt (ang: Grip). Przy uderzeniu forehandem, podczas odbicia i nadaniu rotacji piłce, na rakiecie pojawia się dość duża siła, dlatego też stabilny i pewny uchwyt pozwoli przełamać opór.

Jeśli spojrzymy na rączkę naszej rakiety, zauważymy, że uchwyt posiada kształt ośmiokątu.  Aby lepiej zobaczyć ośmiokąt, obróccie rakietę prostopadle do podłoża. Na rączce można zauważyć 8 skosów. A teraz, ponumerujcie skosy od 1-8, zaczynając od górnej powierzchni oraz kontynuując zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Cyfry tutaj widoczne, wskazują na obszar, na którym kładziemy kostkę palca wskazującego oraz dłoń małego palca.

I tak wyróżniamy 3 podstawowe chwyty do forehandu;

• Uchwyt wschodni
• Półzachodni
• Zachodni

Grając forehand używamy dominującej ręki. Na zdjęciu zostały przedstawione uchwyty osoby praworęcznej.

Eastern grip (wschodni) – przy tym chwycie ustawienie dłoni wygląda następująco. Kostka oraz dłoń znajdują się na skosie nr 3, dzięki takiemu ustawieniu możemy uderzyć piłkę z dużą siłą, czego skutkami będą proste, mocne oraz płaskie uderzenia.

Uchwyt wschodni nie jest satysfakcjonujący dla zawodników, którzy preferują grę top spinem.

Semi-Western grip (pół zachodni) -  jest to jeden z najpopularniejszych uchwytów forehandowych, aby zagrać tym uchwytem nasza dłoń musi znaleźć się na 4 skosie. Takie ułożenie daje nam idealne połączenie mocy oraz topspina.

Dzięki temu uchwyt Semi-Western idealnie nadaje się do bardzo dynamicznej gry.

Western grip (zachodni) -  jest to bardzo specyficzny chwyt, nie używany przez dużą liczbę zawodników. Podczas tego uchwytu nadgarstek obrócony jest mocno w dół do fazy 5, daje to możliwość nadania górnej rotacji lecz nie dużej siły. Jest to chwyt bardzo trudny do gry, dlatego też najlepiej, szczególnie początkującym, sprawdzą się dwa podstawowe chwyty forehendowe.

• Pozycja

Najlepiej jest aby stać w miarę na środku kortu, aby pokryć  jego większość. Stojąc w tym miejscu mamy szansę pokryć około 70% kortu samym forehandem. Przyjmując pozycję początkową, rakieta powinna znajdować się przed ciałem z główką skierowaną do góry. Równocześnie lewa ręka podtrzymuje szyjkę rakiety, by ustabilizować pozycję.

Praca nóg jest jednym z najważniejszych elementów w tenisie.

W przypadku forehandu należy ustawić się bokiem do uderzenia.

• Przygotowanie

Zanim piłka dotrze do Ciebie powinno się wykonać „split step” tzn: naskok w miejscu pobudzenie mięśniowe, co daje nam możliwość natychmiastowej zmiany kierunku, nieważnie w jakim kierunku poleci piłka.

Kiedy piłka już zmierza do nas, obróć górna część ciała w prawo. Dokładnie w tym momencie prawa ręka z rakietą zostaje wyciągnięta na zgiętym łokciu.

Obracamy lewą rękę, aż będzie ona równoległa do linii serwisowej. Lewa ręka powinna wskazywać na nadlatującą piłkę, uginamy również kolana, aby mieć z czego uwolnić energię do uderzenia. Wzrok powinien być skupiony cały czas na piłce.

• Zamach

Kolejnym krokiem jest lekkie odprowadzenie rakiety po prawej stronie ciała. Staramy się nie puszczać rakiety za bardzo za siebie, bo wtedy tracimy cenny czas na  wykonanie uderzenia.

• Uderzenie

Kiedy piłka odbija się od kortu, wtedy swobodnie możemy rozpocząć uderzenie. Na początku lekko opuszczamy rakietę, aby uzyskać prędkość. Ważną kwestia jest rozluźniony nadgarstek.

Podczas uderzenia skręcamy górną cześć ciała w lewo. W taki sposób uzyskujemy prędkość nie tylko z samej ręki lecz również z całego ciała. Podczas uderzenia nie musimy używać bardzo dużej siły, ważne aby technika była odpowiednia.

• Punkt kontaktowy

W tenisie jest coś takiego jak „timing” oznacza to uderzenie w odpowiednimi czasie nie za wcześnie nie za późno. Uderzenie w „timingu” oznacza to, aby miejsce spotkania piłki z rakietą było dokładnie przed ciałem nie na równi ani tez nie za ciałem.

Odległość do piłki musi być optymalna, piłka trafiona z bardzo bliska nie wykonamy uderzenia technicznie bo będziemy uderzać na zgiętym łokciu… zbyt duża odległość uniemożliwi nam uderzenie piłki środkiem rakiety, pozwoli nam zaledwie na muśnięcie piłki.

Przy kontakcie rakiety z piłką, rakieta powinna być ustawiona równolegle do siatki.  Uderzenie forehandu z rotacją górną uderza się  tak, jakby w momencie kontaktu rakiety z piłką, unieść rakietę lekkim ruchem do góry.

Zawsze staramy się uderzać piłkę środkiem rakiety tzw: (sweet spot).

• Kontynuacja

Po uderzeniu, kontynuujemy zamach, odprowadzając rakietę za siebie. Ważne jest aby nie zatrzymywać rakiety po kontakcie z piłką, a odprowadzić ją, w taki sposób aby„domknąć” główkę rakiety.